Enkele impressies over de plek van de herberg voor vrouwen:
Het is zondagavond ergens in juli. Ik zit buiten te genieten van de stille warme avond. Op het veld achter mijn tuin komt langzaam een mistwolk overdrijven. Het is sprookjesachtig mooi en vol kleur (blauwe lucht met veel grijs en roze/roestig rode gloed en daarvoor de nevel die over het veld hangt). Ik wordt gegrepen door het wonder van de natuur dat voor mijn ogen zichtbaar wordt. Ademloos en stil geniet ik en voel me rijk en dankbaar.

Genietend van de laatste zonnestralen die langzaam achter de bomen verdwijnen hoor ik geritsel voor mijn voeten en plots komt daar een egel uit de houtwal te voorschijn die heel rustig zijn weg vervolgt en zich niet stoort aan mijn stille aanwezigheid.

Rustig lezend in mijn hangmat, spelen een eindje bij me vandaan op het gras drie konijntjes. Ze zijn zich bewust van mijn aanwezigheid maar ze voelen zich niet gestoord en hupsen heerlijk achter elkaar aan over het gras.

Bij het vallen van de avond, zittend op mijn bankje kan ik genieten van de herten die in rust over het veld hun weg zoeken, hier en daar stil staan om te eten, rondkijken en hun weg vervolgen.

Wakker wordend, in de vroege ochtend, is mijn eerste weg naar het raam om uit te kijken over het veld en ik word verrast door een groep wilde zwijnen die met hun jongen achter zich aan het veld oversteken. Wat voel ik me rijk dat ik dit zomaar vanuit mijn raam mag volgen.

Steeds als ik thuis kom, word ik begroet door mijn lieve oude eik. Mijn rustpunt, mijn kracht- en inspiratiebron, mijn maatje waar ik alles mee kan delen, mijn meditatieplek, mijn schaduwdak en mijn energiebron. En dat staat zo maar in mijn tuin.

Volledige stilte, enkel de natuur met al haar geluiden is waar ik dagelijks van mag genieten.